We moeten niet in Birmingham gaan rondlopen met een Wolves shirt

Eerder schreef ik het al: voetbal is cool in Engeland. Op maandag bespreken mijn collega's de voetbaluitslagen en als op zaterdag de Wolverhampton Wanderers spelen, staat de stad op zijn kop. Paul en Pieter hadden mij van tevoren al ingelicht over het belang van het Engelse voetbal dus ik had het idee opgevat om Paul voor zijn verjaardag kaarten te geven voor een wedstrijd van de 'Wolves'. De realisatie van dat plan bleek nog niet eenvoudig.

Kaarten zijn vanaf drie weken voor iedere wedstrijd te verkrijgen. Niet elke zaterdag wordt er gespeeld en Paul is slechts twee zaterdagen hier. Daardoor leek de enige optie de thuiswedstrijd tegen Manchester United op 6 maart. Maar zelfs de voetbal-nitwits weten dat 'Man United' één van de grootste Engelse clubs is. Kaarten voor die wedstrijd zijn dus heel lastig te krijgen. Ik was daarom bang dat ik Paul moest teleurstellen.

Bij de harmonie zitten een paar muzikanten met een seizoenskaart voor de Wolves. Die beloofden me dat ze zouden kijken of ze aan extra kaarten konden komen. Mijn collega Erin kent ook een paar mensen met een seizoenskaart en heeft ze afgelopen weekend een mail gestuurd om te vragen of zij me konden helpen.

Ondertussen diende zich een extra optie aan: de uitwedstrijd tegen Birmingham City op 7 februari. Dit is een belangrijke streekderby waarvoor de kaartverkoop vorige week geopend is. En zo belandde ik in een voetbaldilemma: ging ik kaarten kopen voor de uitwedstrijd tegen Birmingham of bleef ik hopen dat ik kaarten zou kunnen krijgen voor de thuiswedstrijd tegen Man United? Vandaag besloot ik: het wordt Birmingham.

De verkoop via internet bleek al gesloten dus ik schoot mijn jas aan en snelde vlug naar het stadion, waar ik in een verder leeg ticket office mijn gegevens achterliet voor de Wolves Supportersclub en twee kaarten meekreeg voor de derby in Birmingham.

Mijn collega's zijn enthousiast: dit is de wedstrijd met de beste sfeer. Ook met de meeste rellen trouwens, dus ik heb al enkele waarschuwingen ontvangen dat we niet in Birmingham moeten gaan rondlopen met een Wolves-shirt. Maar, zei Erin, waarschijnlijk ben je wel veilig omdat je geen Wolverhamptons accent hebt.

Paul met zijn Wolves-muts in Berlijn

Deze stad waar 250 duizend mensen wonen maar die toch een beetje lijkt op een dorp waar iedereen elkaar kent

Ik ben in Nijmegen. Dat is omdat ik hier morgen een conferentie heb die ik mede heb georganiseerd. Het voelt een beetje stiekem want sommige van mijn vrienden weten niet beter dan dat ik drie maanden onafgebroken in Engeland ben. Nu ben ik dus op bezoek bij Paul. Is ook wel luxe: terwijl hij het huis poetst ben ik lekker aan het werk. Het is heel fijn om elkaar in real life te zien in plaats van via Skype.

Toch voelde het een beetje vreemd toen ik gisteren vertrok uit Wolverhampton: ik ben in twee weken tijd al best gehecht geraakt aan deze stad waar 250 duizend mensen wonen maar die toch een beetje lijkt op een dorp waar iedereen elkaar kent. Een beetje zoals Nijmegen, waar je op een willekeurige zaterdagmiddag in de stad minimaal drie bekenden tegenkomt. Hoeveel mensen ken ik nu in Wolverhampton? Een stuk of 30, 40? Van de 250 duizend. En toch kwam ik gisteren tijdens het hardlopen een bekende tegen (en drie eekhoorntjes!).

Op mijn werk gaat het heel goed. Ik maak lekker lange dagen die ik zonder onderwijsverplichtingen volledig aan onderzoek kan besteden. Ik heb al een groot deel van mijn in Nijmegen opgelopen achterstand ingehaald en vrijdag ruim op tijd een deadline voor een paper gehaald. Ondertussen krijg ik van mijn nieuwe collega's en Prof. Mitkov nuttige input voor het project waar ik de komende tijd aan werk. Vrijdag heb ik ook kennisgemaakt met de stamkroeg van onze onderzoeksgroep, waar we fijn een biertje hebben gedronken vergezeld van Salt & Vinegar chips.

Het enige dat meer aandacht verdient dan het nu krijgt, is mijn proefschrift, dat nog steeds bijna af is. De conclusies moet ik nog eenmaal redigeren, het dankwoord afmaken en een punt zetten achter het ontwerp van de kaft. Dan kan het naar de drukker en ligt het lot van het boek in de handen van mijn paranimfen Daphne en Annemarie.

Tot slot enkele aanvullingen op eerdere berichten die ik geplaatst heb:

• Ik denk dat ik niet lang meer kan ontkomen aan thee met melk. Afgelopen donderdag moest er speciaal voor mij thee worden bijgemaakt in de pauze van de repetitie omdat in alle mokken al melk was gedaan.
• Ik heb nog geen brood gevonden dat me helemaal bevalt. Afgelopen week heb ik brood met een knapperige korst gegeten dat op zich goed smaakte maar iets te wit was om mij de vezels te leveren die ik nodig heb.
• Ik hoorde gisteren "One Life Stand" van Hot Chip op 3FM en volgens Paul was Paolo Nutini met "10/10" ook al op de Nederlandse radio geweest. Het komt dus helemaal goed met mijn muzikale tips!

"Het leek me goed dat je je Nederlandse hobby's ook in Engeland voort kan zetten"

Annemieke stuurde me eergisteren een link naar een bericht met honderden reacties op de Gelderlander-site met daarbij de opmerking "Het leek me goed dat je je Nederlandse hobby's ook in Engeland voort kan zetten". Daarmee doelde ze natuurlijk op mijn gewoonte om alles wat er in de media en op weblogs gebeurt gedurende de hele dag nauwgezet te volgen, waarbij mijn steeds terugkerende verbazing over de kortzichtige reaguurders van de Gelderlander een van mijn stokpaardjes is.

Nog meer dan aan de Nederlandse nieuws- en blogsites ben ik gehecht aan de radio. Ik luister de hele dag naar de radio, en dan het liefst naar een mix van muziek, nieuws en rare spelletjes. In Nederland wordt die combinatie uitstekend verzorgd door 3FM; hier in Engeland door BBC Radio 1. De zenders lijken erg op elkaar, niet alleen de muziek die ze draaien maar ook de DJ's en zelfs de jingles!

's Morgens luister ik altijd naar de Chris Moyles show. Zijn goedemorgen-jingle lijkt erg op Stenders' lunch-jingle "Het feest kan weer beginnen, laat jezelf lekker gaan. Een hele, hele, hele goedemiddag!" Ik heb hier geen televisie maar dankzij Radio 1 blijf ik prima op de hoogte van wat Engeland zo'n beetje bezig houdt: Haïti natuurlijk, sneeuw en regen, voetbal, drankmisbruik, de Bafta TV awards en de BRIT music awards.

Een paar dagen geleden schreef ik dat ik dacht dat "Starstrukk" van 3Oh!3 ft. Katy Perry het nog wel zou gaan maken in Nederland. Van Paul begreep ik dat dat lied inmiddels al in de top 50 staat. Daarom heb ik hierbij een paar nieuwe suggesties:

Het is eigenlijk niet mijn genre maar "One Life Stand" van Hot Chip is wel erg goed. Om heel vrolijk van te worden: Paolo Nutini met "10/10". Natuurlijk mag niet ontbreken: Lady Gaga met "Bad Romance" maar die kennen jullie ongetwijfeld al. "Where We Belong" van Lostprophets is niet zo origineel maar dat verhoogt juist de hitpotentie, toch?

Tot slot: "Cousins" van Vampire Weekend is heel fijn en heeft een mooie clip:

De reden dat Engelsen niet fietsen? Het zou hier te vaak regenen

Ik woon nu ruim een week in Engeland. Het kantoor waar ik werk lijkt op alle kantoren waar ik in Nederland gewerkt heb en in de supermarkten kun je alles kopen wat je in Nederland gewend bent. Toch zijn er ook cruciale verschillen:

• Facebook is alomtegenwoordig. Ik hoorde de ene collega tegen de andere zeggen: "Het is zo lastig om je uit te nodigen voor een feestje want je zit niet op Facebook."
• Veel Engelsen eten tussen de middag een warme maaltijd. De klassiekers (fish & chips, jacket potatoes en spaghetti bolognese) worden in elke kantine geserveerd.
• Engelsen fietsen niet, ze nemen de bus, de auto of gaan te voet. Terwijl de fiets een heel handig alternatief voor de bus zou zijn. De reden dat ze niet fietsen? Het zou hier te vaak regenen.
• Alles is hier elektrisch: het fornuis, de douche en de verwarming. Je wordt geacht om een stopcontact dat je niet gebruikt uit te zetten met de schakelaar die ernaast zit.
• Voetbal is cool. Op maandag bespreken mijn collega's de voetbaluitslagen van het weekend. Eén van hen houdt zelfs de Nederlandse competitie bij. Op zaterdag zie ik duizenden supporters in en uit het stadion gaan, terwijl de club in deze stad nooit een wedstrijd wint.
• De supermarkten buiten het centrum zijn groot. Zo groot dat het onmogelijk is om na vijf minuten weer buiten te staan. Maar ook zo groot dat werkelijk alles wat je nodig hebt hier verkocht wordt. De schappen met brood zijn zo gigantisch dat ik werkelijk geen idee heb welk brood ik zal kopen.
• Maar welk brood je ook koopt, het heeft geen knapperige korst. Ook lijkt er meer suiker in te zitten dan in het Nederlandse brood. Het is vooral geschikt om te roosteren.
• Stadsparken hebben een omheining. 's Avonds gaan ze dicht en Engelsen waarschuwen je dat je als het donker is absoluut niet het park in moet gaan. Of het voetgangerstunneltje. Of de parkeerplaats bij de supermarkt. Je eigen huis is het veiligst want dat heeft een hek, een toegangscode en twee sloten.
• Radio 1 is hier een popzender, geen nieuwszender. De programma's, DJ's en jingles lijken dan weer erg op die van 3FM. Let op mijn woorden, dit lied van Starstrukk ft. Katy Perry gaat het helemaal maken in Nederland.

West Park in de sneeuw
fotobron: http://www.wolverhampton.gov.uk/

Deze column verscheen eerder op PinkBullets

Natalia werd gefeliciteerd in het Lets, Russisch, Bulgaars, Indiaas, Nederlands en Spaans

De afgelopen week had ik nog niet kunnen hardlopen. Er lag de eerste paar dagen veel sneeuw en toen die ging smelten werden de trottoirs spekglad (er wordt niet gestrooid of geveegd). Gisteren was een goed moment om de omgeving te verkennen. Ik woon 200 meter van een groot stadspark en het grootste rondje daarin is goed voor 10 minuten joggen. De omliggende straten zijn goed verlicht en dus geschikt voor doordeweekse trainingen in het donker.

's Middags ging ik wat boodschappen doen in het centrum van Wolverhampton. Zoals ik al eerder schreef is de stad niet erg bezienswaardig maar je voelt je er snel thuis. Het winkelcentrum is vergelijkbaar met dat van Nijmegen: overzichtelijk en je kunt er alles kopen. Bij Waterstones kocht ik een boek (Fingersmith van Susan Waters) voor mijn collega Natalia, die gisteravond haar verjaardag vierde. Een vel inpakpapier kocht ik voor 15p bij de kantoorboekhandel.

Daarna scoorde ik bij TK MAXX een hippe portemonnee voor £5 (de rits van mijn portemonnee had het vrijdag definitief begeven) en voor £10 een mooie tas waar mijn klarinet in past samen met mijn bladmuziek en lessenaar. De supermarkt in het centrum is een TESCO (onze favoriet tijdens vakanties in Engeland). Deze super beslaat ongeveer een tiende van de oppervlakte van ASDA maar verkoopt toch alle producten die ik dit weekend wilde inslaan.

Het verjaardagsfeestje van Natalia was bij haar thuis, ongeveer een kwartier lopen hiervandaan, in een internationale wijk (afgaand op het aantal kebabzaken, Indische afhaalrestaurants en Poolse supermarkten). Het feestje was ook internationaal: Natalia werd gefeliciteerd in het Lets, Russisch, Bulgaars, Indiaas, Nederlands en Spaans, en toegezongen in het Engels. De Russen dronken Wodka, de anderen port of Sangria.

Ik had vooraf wat gegeten omdat ik niet wist of er voldoende vleesloze opties zouden zijn maar dat bleek achteraf niet nodig geweest: er waren hartige taarten met kool en champignons, pannenkoeken met zure room en kaas, gevulde paprika's en Russische salade (foto). Omdat er veel mensen waren die elkaar niet of pas kort kennen, had Natalia een aantal spelletjes voorbereid in de categorie hints en pictionary. Daarna ging de muziek (Lady Gaga en veel jaren 90-klassiekers) harder en is het - af te lezen aan de updates op facebook - nog erg laat geworden.

(foto: Miranda Chong)