Op de valreep nog wat fijne muziek voor de liefhebbers

Morgen ga ik weer naar huis, fijn terug naar Paul. Op de valreep nog wat fijne muziek voor de liefhebbers.

1. Amerikaanse kwaliteitsmuziek van Foo Fighers: Rope.
2. Een top-guilty pleasure van Take That: Kidz (even doorspoelen naar 0'42'' voor het meest aanstekelijke deel)
3. En tot slot mijn absolute favoriet van de BBC Radio: Noah And The Whale - L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.

Een goede afsluiting van de collegereeks

In het tweede en derde college bleek het niveauverschil tussen de masterstudenten onderling erg groot: er zijn informatici, wiskundigen, taalwetenschappers en zelfs vertalers. Die laatste hebben sinds de middelbare school geen wiskundige formule meer voorbij zien komen. Sommige onderwerpen van mijn colleges zijn lastig om uit te leggen aan studenten zonder enige wiskundige notie. Nu ben ik wel gewend aan een gemengd publiek; dat is in Nijmegen niet anders. Maar de taalwetenschappers in Nijmegen die mijn vakken volgen, zijn heel gemotiveerd om alles te snappen. Sommige van de studenten in de groep hier geven daarentegen erg weinig respons in de colleges.

Vorige week woensdag was ik teleurgesteld. De helft van de studenten had wat ik maandag verteld had begrepen en onthouden, de andere helft zat me apathisch aan te kijken als ik ze een vraag over het vorige college stelde. Ik hoopte door ze elk persoonlijk de beurt te geven over de opdrachten die ze hadden moeten doen, zover te krijgen dat ze die keer daarop wel hun huiswerk zouden doen (helaas is niets hier verplicht dus je kunt ze er niet op afrekenen als ze niets doen).

Of het door mijn schoolse methoden is gekomen, of mijn mededeling van maandag dat ik teleurgesteld was in hun participatie, of door het onderwerp van de colleges deze week, ik weet het niet, maar gisteren deed het merendeel van de studenten actief mee in het college. Er ontstond zelfs een levendige discussie over het paper dat één van de betere studenten presenteerde. En de meeste studenten hadden het huiswerk gemaakt. Een hele opluchting, en een goede afsluiting van de collegereeks.

Wolverhampton, Birmingham en Stratford-upon-Avon

Afgelopen vrijdag en zaterdag waren Eus en Jan-Willem hier. Ze hadden vijf dagen Engeland geboekt, waarvan twee dagen bij mij in Wolverhampton. Ik nam ze mee naar een aantal van mijn favoriete plaatsen: in Wolverhampton waren dat de kerk, de art gallery (waar een interessante tentoonstelling over de jaren 60 was), het winkelcentrum en de Costa Coffee. 's Avonds maakte ik couscous met pompoen en paddenstoelen, met daarbij een Wolverhamptons biertje.

Op zaterdag namen we de trein naar Birmingham, waar we eerst koffie dronken bij de Costa in de Waterstones. We maakten een wandeling langs de canals, en aten een broodje (Veggie Delite/Meatball sub) bij de Subway. Daarna namen we de trein naar Stratford-upon-Avon. Ik was daar vorig jaar met Paul geweest; in de vroege voorjaar is het er aangenaam toeven omdat het massatoerisme dan nog niet gearriveerd is. Het museum in het geboortehuis van Shakespeare was alsvanouds goed, en dit keer was ook de kerk open waar Shakespeare gedoopt is.

Terug in Wolverhampton aten we bij het goede Thaise restaurant waar ik eerder met Prof. Mitkov was geweest. Daarna gingen ze naar hun hotel, en ik naar huis, waar ik met mijn huisgenoten een zombie-film keek die zo slecht was dat hij weer goed was.

Pancake day en internationale vrouwendag

Dinsdag was het zowel 'pancake day' als internationale vrouwendag. Pancake day is de Engelse invulling van de laatste dag voor de vasten (vastenavond). In Nederland vieren we die dag op meerdere dagen en noemen we het carnaval; in Limburg heet het 'vastelaovend'; in het Frans Mardi Gras en zo wordt het in Amerika ook genoemd. Maar hier in Engeland is het pancake day - van oorsprong omdat vlak voor de vasten nog even de zoetigheden worden opgemaakt (bron).

Pancake day bleek alomtegenwoordig: bij de ASDA waren alle ingrediënten voor pannenkoeken in de aanbieding, de BBC Radio had haar alfabetspel ingevuld met "dingen die je in een pannenkoek kunt stoppen", en mijn orkestgenoten meldden op Facebook wat voor pannenkoeken ze gegeten hadden. Ik deed hieraan mee: ik kocht voor 1 pond een fles pannenkoekenmix waar je alleen melk bij hoeft te doen, en bakte daar vijf pannenkoeken van. Vier at ik er zelf op, de vijfde werd 's avonds laat verorberd door mijn huisgenoot Marie.

Vorig jaar viel pancake day samen met het Chinees Nieuwjaar; dit jaar met internationale vrouwendag. En daarom had mijn collega Constantin voor ons allemaal narcissen meegebracht. Woensdagochtend waren ze al opengegaan: de lente is in aantocht!

Bezoek van Paul

Het kan nog zo leuk zijn om terug te zijn in Engeland, het hoogtepunt van mijn verblijf hier is toch echt het weekend met Paul. Drie nachten was hij hier. Vrijdag zijn we naar Birmingham gegaan, waar we The King's Speech hebben gezien (fantastische film). Zaterdag zijn we in Shrewsbury geweest, en zondag waren we bij een wedstrijd van de Wolves, die 3-3 speelden tegen Tottenham Hotspur. En dat was best spannend.

Terug bij de WMCB

Toen ik het repetitielokaal binnenkwam, kwam Alison meteen naar mij toe: "Heb je het gehoord? De dirigent is alwéér weggegaan." Nathalie was hoogzwanger en vroeg of ze al zwanger was toen ik de vorige keer in Wolverhampton was, zich niet realiserend dat dat al een jaar geleden is. Roy zei dat hij pas nog aan mij had gedacht omdat hij zich afvroeg waarom Nederland soms 'The Netherlands' genoemd wordt en soms 'Holland'. "Leuk dat je helemaal hiernaartoe bent gekomen om mij dat uit te leggen," zei hij grijnzend. Charlotte heeft deze week een dochter gekregen dus ik kon meteen de kaart tekenen.

De bezetting was een beetje groter dan afgelopen jaar: er was een bassist, een extra hoornist (en dat is maar goed ook want Charlotte is voorlopig nog niet terug en Rachel verwacht over zes weken een kindje), en er waren vier trombones en twee hobo's. Achter mij zat een nieuwe tenorsaxofoniste die jammergenoeg verschrikkelijk hard speelde. James de contrabassist heeft het voorzitterschap overgenomen van Claire, en het bestuur is wanhopig op zoek naar een penningmeester. Ach, sommige dingen zijn overal hetzelfde.

We speelden een hoeveelheid lichte muziek die best aardig klonk, maar Elgar's Pomp and Circumstance ging echt ongelofelijk slecht. Dat was wel een beetje gênant want de nieuwe dirigent had gevraagd: "Hoe vaak hebben jullie Pomp and Circumstance al gespeeld?" waarop iedereen uitriep: "heel vaak, echt honderden keren" Achteraf in de kroeg zei Tom dat dat waar was maar dat ze nog nooit echt gerepeteerd hadden op het stuk (en het is echt niet eenvoudig).

De terugweg op de mountainbike van Lucia viel een beetje tegen omdat de stad heuvelachtiger is dan ik had voorzien. Maar het was heel fijn om niet afhankelijk te zijn van een lift.

Wie herinnert zich het blauwe boekje nog?

Op de fiets naar de repetitie

Vanavond ga ik naar de repetitie van de West Midlands Concert Band (WMCB). Ik heb de voorzitter een berichtje gestuurd op Facebook en ze antwoordde me dat ik welkom ben maar dat ze vanaf vanavond wel weer een nieuwe dirigent hebben. Toen ik hier vorig jaar was, maakte ik het vertrek van dirigent Graig mee. Na een periode met interims hadden ze een goede dirigent gevonden waar ze heel positief over waren, maar die moet helaas alweer afscheid nemen wegens andere verplichtingen. Dus vanaf vandaag staat er weer een nieuwe dirigent voor.

Vanaf waar ik nu woon is de repetitielocatie niet eenvoudig te bereiken met de bus: ik moet in het centrum overstappen. Daarom ben ik blij dat ik vanaf vandaag Lucia's fiets kan lenen. Fietsen is hier niet gebruikelijk; er zijn weinig fietspaden en fietsers hebben lichtgevende hesjes aan. Maar vanavond fiets ik de vier en een halve kilometer naar de repetitie, en terug!

Colleges van drie uur

Colleges duren hier drie uur. In Nijmegen ben ik gewend aan twee keer drie kwartier dus toen ik gistermiddag van twee tot vijf college had gegeven was ik behoorlijk moe. De collegereeks wordt gevolgd door twaalf masterstudenten voor wie alle bijeenkomsten verplicht zijn, en een paar promovendi die naar eigen inzicht colleges kunnen bijwonen.

Het college van gisteren, ('text categorization'), was voor mij meteen het lastigst omdat ik al wel ruime onderzoekservaring met het onderwerp had maar het geen onderdeel is van de mastercolleges die ik in Nijmegen geef. Ik had van Lucia de (90) slides gekregen die ze vorig jaar behandeld had, en heb de inhoud daarvan grotendeels overgenomen. De studenten bleken de wiskunde en theorie die er in zat gelukkig goed te kunnen volgen, en ik kreeg ruim voldoende respons uit de zaal.

Van de komende vijf colleges is er nog één over een onderwerp waar ik niet eerder college over heb gegeven ('cross-lingual information retrieval'); de andere vier zijn vertrouwde onderwerpen.

Google Nieuws is een voorbeeld van automatische tekstclassificatie

Een leven zonder radio

Vanmorgen toen ik wakker werd, dacht ik: "wat mis ik?" (behalve Paul dan). Een half uur later wist ik het: de radio! Ik heb hier geen radio en mijn internetverbinding is te traag voor streaming internetradio. Ik ben gewend om wakker te worden met de radio en hem de hele dag aan te laten staan. Op mijn kamer heb ik wel een televisie met vijf zenders. Net had ik een uurtje BBC One op de achtergrond aan staan maar na een veel te lang nieuwsbericht over de koninklijke familie en een zaterdagochtend-kookprogramma heb ik besloten om de internetradio nog een kans te geven.

The black country is er het afgelopen jaar niet mooier op geworden maar ook niet noemenswaardig lelijker

Na een vlucht van slechts een uur kwam ik aan op het vliegveld van Birmingham. Ik weerstond de verleiding tot een koffiemoment bij Costa Coffee maar kocht wel een Veggie Delite bij de Subway op het station. Die at ik op in de trein naar Wolverhampton. The black country is er het afgelopen jaar niet mooier op geworden maar ook niet noemenswaardig lelijker. Ik nam een taxi naar mijn kamer in Whitmore Reans en haalde mijn sleutel op bij de winkel van de huisbaas: een 'wine shop' waar alcohol, snoep en dvd's verkocht worden.

Mijn huisgenoten waren alle drie thuis: Natascha en Wilker, tevens collega's in mijn onderzoeksgroep, en Marie. Mijn kamer zag er goed uit. Er is niet alleen een bed en kastruimte maar ook een bureau met een goede bureaustoel en een wastafel. De douche zit achter een kastdeur; Natascha gebruikt vanuit haar kamer dezelfde douche.

Nadat ik had uitgepakt ben ik naar de ASDA gelopen voor boodschappen. Daar was het ongelooflijk druk - vorig jaar kwam ik er alleen 's avonds dus toen heb ik niet veel gemerkt van de vrijdagmiddagspits. Ik kocht drie tassen met boodschappen: alle badkamerproducten die ik de komende drie weken nodig zal hebben, keuken-essentialia (cereal, thee, pasta, rijst, olijfolie, basilicum, koriander) en boodschappen voor het weekend.

Om bij te komen van de reis heb ik op mijn kamer één aflevering van HIMYM gekeken en toen ben ik naar de universiteit gelopen. Mijn collega Lucia is vandaag jarig en trakteerde om vier uur zoete en hartige hapjes, zoals gebruikelijk. Mijn werkplek was net als vorig jaar meteen in orde en zojuist heeft Constantin me wat informatie gegeven over de colleges die ik komende week ga geven. Dit weekend ga ik me daar maar eens goed op voorbereiden...

Terug naar Wolverhampton!

Over twee weken is het zover: dan ga ik voor drie weken terug naar Wolverhampton. Dit keer niet om onderzoek te doen maar om college te geven. Ik ga als gastdocent in de International Masters in Natural Language Processing and Human Language Technology zes colleges geven in de cursus Machine Translation and other NLP Applications. Op die manier kan ik ervaring opdoen met grotere groepen studenten dan ik hier in Nijmegen gewend ben. Ik vind het spannend maar heb er ook veel zin in.

Ik heb een kamer gevonden via de universiteit: een particulier kamerverhuurbureau met accommodaties voor buitenlandse studenten en onderzoekers. Hieronder zie je een foto van het huis waar ik kom te wonen op Google Maps. Ondanks dat ik douche en wc deel met huisgenoten, zijn de voorzieningen uitstekend: draadloos internet en een volledig uitgeruste keuken met wasmachine en droger. De locatie is redelijk: voor Engelse begrippen op loopafstand van mijn werk, al zou ik in Nederland voor die afstand (bijna 2 km) zeker de fiets pakken.

Paul komt natuurlijk weer een weekend langs, en op 6 maart gaan we naar een thuiswedstrijd van de Wolves (die helemaal onderaan staan in de competitie) tegen Tottenham Hotspur. Ik heb net via internet de kaartjes gekocht!

Stokbrood met brie en kaasknabbels mochten natuurlijk ook niet ontbreken

Dit is mijn laatste dag in Wolverhampton. Natuurlijk heb ik wel zin om naar huis te gaan! Paul weer dagelijks zien, knuffelen met Mieke (hoewel ze waarschijnlijk erg van mij gaat schrikken; konijnen hebben immers geen langetermijngeheugen), hardlopen met Annemarie en Erica, de woensdagse en donderdagse etentjes met vrienden, real-life theedrinken met Daphne en mijn andere collega's, basklarinet spelen, in de tuin zitten op een zonnige aprildag zoals deze, naar Lux gaan voor een biertje en een goede film en goede Pilates-lessen volgen op het sportcentrum van de RU.

Mijn afscheidsfeestje bij Lucia en Téo thuis was leuk, ondanks dat lang niet al mijn collega's konden komen. Ik had gekookt in het thema 'kaas' (oorspronkelijk was het thema 'Nederland' maar dat heb ik maar iets ruimer genomen): broccolitaart met Goudse kaas en cheddar, tomaten-mozzerella-salade, en rucolastamppot met geitenkaas en walnoten. Stokbrood met brie en kaasknabbels mochten natuurlijk ook niet ontbreken. We hebben ons goed vermaakt met eten, wijn, de racebaan van Téo, tumble tower en de onvermijdelijke Lady Gaga.

Vandaag moet ik opruimen, poetsen en inpakken. Ik wil het appartement netjes achterlaten voor Georgiana en Vlad. Vanmiddag heb ik nog een rondje door de stad gelopen en een regular cappuccino gehaald bij Costa. Vanavond eet ik mijn koelkast zo leeg mogelijk en vannacht om vijf uur neem ik de trein naar het vliegveld. Paul komt mij ophalen in Weeze en 's middags gaan we allebei weer aan het werk.

Dankzij de zomertijd is het ook na werktijd nog licht en het was heerlijk lenteweer.

Gisteren was de laatste dag van een laatste, hectische werkweek in Wolverhampton. Mijn projectwerk zat een beetje tegen en bovendien moest ik de herziene versie van een belangrijk proefschriftpaper afmaken en opsturen naar het tijdschrift. Ik was moe van twee lange avonden doorwerken en een gezellige avond in de pub met mijn muziekvrienden. Daarom was ik meteen enthousiast toen Lucia voorstelde om na het werk te gaan frisbeeën in West Park. Dankzij de zomertijd is het ook na werktijd nog licht en het was heerlijk lenteweer.

Om half negen werd het Park gesloten door een man die met een grote bel een ronde maakte en wij togen naar de pub voor een Banks's Original. Bij de Italiaan vlakbij haalden we daarna vier grote pizza's die we in Constantins appartement soldaat maakten met een pint Grolsch. Het werd nog een lange gezellige avond met de nodige buitenlandse alcoholische versnaperingen.

Vanavond geef ik een afscheidsfeestje in Lucia's appartement. Gisteren heb ik van mijn collega's alvast mijn afscheidscadeau gekregen: een heel roze Wolves-shirt met bijpassende muts, en een kaart die door iedereen getekend is.

PS. Paul zei dat hij mijn updates over goede Engelse muziek had gemist. Bij deze dus een paar tips: Professor Green, The Futureheads, Joshua Radin (deze is 'radio 2-proof') en Plan B.

"You have become part of the furniture..."

"It is hard to imagine how much someone can settle in only three months time. You have become part of the furniture...". Dat zei Laura gisteravond toen we afscheid namen in haar auto. Ik was verdrietig toen ik thuis kwam; het is moeilijk om afscheid te nemen van mijn vrienden van de West Midlands Concert Band.

Mijn oude buurman Roy vertelde gisteren aan het begin van de repetitie dat hij op Google Maps had opgezocht waar Nijmegen ligt: "niet zo ver van Arnhem" (Arnhem kent hij van de slag om Arnhem). Laura, die sinds enkele weken aan de andere kant naast mij zit, beloofde mij om de groeten te doen aan onze collega Natalie omdat zij er niet was gisteravond.

Beverly (Bev) is de penningmeester. Ze is pedicure/manicure van beroep, heeft een tandsieraad, zebra-gelakte nagels en een nummerbord met haar voornaam erop. Ze had een grote kaart voor mij gekocht en door iedereen laten tekenen. Rex, de baritonsaxofonist, heeft ook een nummerbord met zijn naam erop. Over hem heb ik wel eens eerder verteld: hij is de oudste van het orkest maar heeft zo'n hippe bril dat ik dat niet meteen doorhad. Hij kan het tempo van The Incredibles niet helemaal bijbenen.

Natalie, Amy en Alison van de eerste klarinetten en hun oude collega Allan zijn vaak mijn gespreksgenoten in de pauze. Alison geeft les aan vijf- en zesjarigen en heeft als belangrijkste taak om ze te leren lezen (zesjarige kinderen worden in Engeland centraal getoetst op hun leesvaardigheid).

Charlotte en Rachel van de hoorns zijn allebei van mijn leeftijd. Charlotte is organisator van kinderfeestjes (ze heeft heel veel energie) en organiseert de concerten voor de WMCB. Rachel is landmeter en is getrouwd met de bassist James, die meestal zowel zijn contrabas als zijn basgitaar met versterker meesleept naar de repetitie. James is een van die Engelse mannen met een oorbel. Ik heb me gisteren door Tom laten uitleggen dat mannen met een oorbel in Engeland metromannen zijn.

Tom (over wie ik ook al eerder schreef) mag ik erg graag. Hij komt altijd op de fiets en is dus steevast gekleed is in een joggingbroek, een reflecterend hesje en een helm. Met Tom drink ik altijd een lokaal biertje (Banks's original) in de pub. Een andere vaste pubganger is Arthur, de oude trombonist, tweede dirigent en Wolves-fan. Hij zei half maart al zei dat hij mij zou gaan missen.

Trompettiste Laura is mijn vaste lift terug naar huis. Ze heeft een bachelor in 'History and Mathematics' (dat bestaat echt) van de universiteit van Aberystwyth en overweegt om de master voor wiskundeleraar te gaan doen. Het was altijd leuk om op de terugweg met haar de avond na te bespreken. Als Laura niet op de repetitie was, kreeg ik meestal een lift van Phil, de drummer. Hij is elke week als laatste bezig om zijn drumstel in te pakken en achterin zijn bestelauto te leggen.

Ondanks dat het jammer was om afscheid te nemen van mijn Engelse muziekvrienden, heb ik ook veel zin om mijn Nederlandse vrienden weer te zien volgende week. En vooral ook om weer mee te spelen met Philharmonie Gelre. We hebben een bijzonder herdenkingsconcert en een concertreis naar Italië voor de boeg!

Vandaag deel twee van mijn slotweek-overpeinzingen: wat ga ik missen als ik terug ben in Nederland?

Vandaag deel twee van mijn slotweek-overpeinzingen: wat ga ik missen als ik terug ben in Nederland?

• Dat luxe-artikelen in de supermarkt zo lekker goedkoop zijn. Aardbeien in maart bijvoorbeeld, maar ook geïmporteerde kazen zoals Port Salut en Grana Pardano.
• Lange werkdagen kunnen maken omdat ik 's avonds toch geen verplichtingen heb en bovendien lekker kunnen doorwerken omdat ik bijzonder weinig vergaderingen met collega's heb.
• Fish & Chips. Ik heb mezelf toegestaan om dit één keer per week te eten (op woensdagmiddag). Gelukkig serveert de Refter op vrijdag ook traditiegetrouw gepaneerde witvis. (In plaats van ketchup eten veel mensen hier trouwens 'bruine saus' van HP: ketchup met azijn.)
• Goede curry. ASDA verkoopt heel veel smaken curry en ik heb mijn favorieten inmiddels ontdekt: Mild Curry van Patak's (klik hier voor een goed recept) en Korma van het ASDA-huismerk (klik hier voor een goed recept). Die eerste is de curry die Paul en ik in Nederland ook regelmatig eten (Albert Heijn heeft blijkbaar van alle currysmaken mijn favoriet geïmporteerd).
• Mijn heerlijk comfortabele bed met het perfecte warme dekbed. Een beter matras kunnen we thuis ook wel een keer aanschaffen maar een dekbed met ganzenveren zal er nooit van komen. Nu heb ik toch drie maanden kunnen genieten van dit comfort.
• Op vijf minuten lopen van mijn werk wonen. Al mag ik in Nijmegen ook niet klagen: daar fiets ik in een kwartier naar mijn werk.
• De Costa coffee corners (de Engelse Starbucks) die in ieder gehucht te vinden zijn, en ook op de campus. Elke dag haal ik na de lunch een cappuccino. De eerste twee weken nog een kleine maar inmiddels een regular, en sinds vorige week in mijn mooie koffiebeker.
• Salt and Vinegar chips in portieverpakkingen. Ik ben geen chipsmonster zoals Paul maar vind chips wel erg lekker, vooral in het weekend na het hardlopen als ik weet dat ik voorlopig nog geen eten ga koken. In een Engelse zak chips uit de supermarkt zitten altijd zes of twaalf kleine zakjes chips. Die bevatten precies de juiste hoeveelheid voor na het hardlopen of als aanvulling op een sandwich-lunch.
• En natuurlijk mijn collega's en muziekvrienden. Daarover later meer.

Wat ik jullie nog niet verteld heb over Engeland maar wat wel de moeite waard is om te weten

Dit is mijn laatste week in Wolverhampton. Ik heb het heel druk met mijn werk maar gelukkig had ik al wat kopij voorbereid om in de loop van deze week met jullie te delen. Vandaag: wat ik jullie nog niet verteld heb over Engeland maar wat wel de moeite waard is om te weten:

• Bijna elke wastafel en gootsteen heeft twee aparte kranen voor warm en koud. Dat betekent dat je koud en warm water moet mengen in de gootsteen. Prima voor afwassen, maar lastig als je jezelf wilt wassen met lauw water. Nu was ik mezelf altijd met koud water (bikkel! en lui) maar ik heb hier veel andere buitenlanders over horen klagen.
• Over klagen gesproken: er is wat mij betreft maar één ding erger dan het Engelse weer en dat is buitenlanders die klagen over het Engelse weer. Zelf heb ik er niet veel last van maar collega's uit Zuid- en Oost-Europa hebben elke dag wel een reden om over het weer te klagen: te nat, te veel wind of te koud.
• Engelsen zijn veel kleiner dan Nederlanders. Bij mijn orkest ben ik van de dames de op één na langste en op de foto hieronder zie je mij tussen mijn collega's staan. Ik heb wel eens verteld dat ik in Nederland helemaal niet lang ben en dat vinden ze moeilijk te geloven.
• Toen ik hier pas woonde, deed ik erg mijn best om heel beleefd te zijn tegen iedereen. Maar al gauw merkte ik dat de Engelse omgangsnormen helemaal niet zo anders zijn dan de Nederlandse. Aardig zijn is heel eenvoudig: je groet iedereen gewoon met "Hi, how are you?". Wat ik wel heb overgenomen van mijn Engelse collega's is dat ik in plaats van alleen bedankt zoiets zeg als "Great, thanks! " of "Thanks, that's perfect!".
• Het is heel normaal en zelfs een beetje hip voor Engelse mannen om een oorbel te hebben. Echt waar.
• Engelsen hebben de goede gewoonte om, net als Amerikanen, overal netjes rijen te vormen zodat degene die er het eerste was ook als eerste aan de beurt komt. Daarbij hanteren ze het principe van één rij voor alle kassa's/pinautomaten. Daardoor sta je nooit in de verkeerde rij.
• Restaurants en pubs hebben altijd mobiele pinapparaten waarmee je aan je tafel met je pinpas (debit- of creditcard) kunt afrekenen. Of is dat in Nederland inmiddels ook zo? Dat ben ik een beetje vergeten.

Pasen in Londen

Paul en ik hebben het Paasweekend in Londen doorgebracht. We reisden allebei per trein (voor mij minder dan twee uur) en ontmoetten elkaar bij het Albany Hotel. Het was druk in de stad - de Efteling zou het omschrijven als 'gezellige bedrijvigheid'. Gelukkig waren wij al eerder een weekend in Londen geweest en konden we veel van de hoogtepunten nu overslaan.

Nou vooruit: toch even de Big Ben op de foto zetten.

Een fijne musical mag natuurlijk niet ontbreken.

Greenwich

Lekker Indiaas eten

Meer foto's op Picasa.

Het is bijna Pasen en de campus is uitgestorven

Ik ben terug in Wolverhampton na vier dagen ECIR. Het is bijna Pasen en de campus is uitgestorven. Op deze ene werkdag zou ik heel erg veel doen, maar nadat ik mijn mailachterstand had weggewerkt en de nodige administratie had gedaan was het al lunchtijd.

Vanmorgen heb ik een fijne blauwe capuchontrui van de Universiteit van Wolverhampton gekocht en tussen de middag een fancy koffiebeker met deksel. Dit laatste was een suggestie van mijn collega Lucia: "dat zou voor jou wel handig zijn, aangezien je altijd zo knoeit met die plastic bekers."

Morgen ga ik voor een paar dagen met Paul naar Londen. Een fijne Pasen allemaal!

We kregen een rondleiding en mochten daarna plaatsnemen aan tafel, waar papiertjes klaar lagen met daarop de "ECIR Blechley Banquet Quiz"

Zondagavond at ik samen met Veronika en Alan, die ik bij de workshop had ontmoet, in 'Ye Olde Swan', de lokale pub van Woughton on the Green. Eigenlijk was het geen pub maar een restaurant met een bar erin - een gastropub noemen ze dat hier. Het eten was erg goed.

Op maandag, de eerste echte conferentiedag, ontmoette ik veel oude bekenden waaronder een aantal collega's uit Nederland: Claudia en Robin uit Enschede, Manos, Rianne en Krizstian uit Amsterdam en Maarten uit Delft. Ze complimenteerden mij allemaal met mijn proefschrift - en dan vooral met de kaft, want het is goed gebruik dat wij alleen voorwoorden van proefschriften lezen en de kaft kritisch bekijken.

Conferenties zijn slopend: de hele dag naar presentaties luisteren, veel bekenden ontmoeten, veel nieuwe kennissen maken en ondertussen zo veel mogelijk werk gedaan krijgen. Aanstaande maandag (Tweede Paasdag) zijn er deadlines voor twee workshoppapers waarvan ik co-auteur ben en volgende week woensdag moet de herziene versie van het paper dat hoofdstuk 5 van mijn proefschrift is naar het journal gestuurd worden. Dat betekent een aantal extra experimenten, analyses en nieuwe stukken tekst. Gelukkig kan ik  rekenen op de hulp van mijn co-auteurs in Nijmegen.

Maandag en dinsdag waren dus behoorlijk enerverend; en op dinsdagavond volgde het gebruikelijke 'banquet'. Dit diner werd gecombineerd met een uitje naar 'Bletchley Park', waar Alan Turing samen met een heleboel andere mensen de enigma-code kraakte in de Tweede Wereldoorlog. We kregen een rondleiding en mochten daarna plaatsnemen aan tafel, waar papiertjes klaar lagen met daarop de "ECIR Blechley Banquet Quiz".

Deze quiz, bestaande uit vijf code-achtige puzzels, was opgesteld door de hoofdsponsor: de GCHQ, de Engelse geheime dienst. Mocht je zin hebben in puzzelen, los dan deze twee puzzels op:

1. Construct a 5-by-5 word-search grid so that the numbers ONE to EIGHT can be read either horizontally, vertically or diagonally in the grid.
4. What is the answer to this mysterious coded message?
FDIP PQXGODGT LQGLD KSPJ RNPJ GRVNG

Update op woensdag: alle vijf puzzels vind je op deze foto. De twee foto's erna laten onze oplossingen zien. We waren het winnende team!

Maarten, Rianne en Guido; Maarten leest de ingewikkelde puzzels

(Vraag 1 hebben Krizstian en ik kunnen het probleem oplossen met 150 regels php-code. Anderen zijn simpelweg blijven proberen en kwamen er ook uit. Vraag 4 was frustrerend genoeg veel ingewikkelder dan alle opties die ik in eerste instantie probeerde. Ook hierbij heeft een script ons geholpen. Succes!)

Een paar dagen op een kamer zonder internet en zonder Friends; dat moet ik kunnen overleven.

Ik ben een paar dagen in Milton Keynes voor een conferentie. Milton Keynes is het Almere van Engeland: een stad bedacht in de jaren 60 zonder enige uitstraling of historie, die bestaat uit een aantal verspreid liggende dorpen. Voer voor planologen dus, maar ook de locatie van de Open Universiteit, waar dit jaar de ECIR conferentie gehouden wordt.

Het is minder dan anderhalf uur met de trein van Wolverhampton naar Milton Keynes. Toch kwam ik zaterdagavond laat aan omdat een avondtrein veel goedkoper was dan een middagtrein (het gevolg van de privatisering van de spoorwegen). Ik had een kamer geboekt in de Apple Tree House, een Bed & Breakfast in Woughton on the Green, een van de dorpen van Milton Keynes.

Woughton is een prachtig, uitgestrekt, groen dorp waar je veel vogels hoort fluiten. Mike en Sheila, de eigenaren van de Apple Tree House, heetten mij welkom en lieten me mijn sfeervolle kamer zien. Ik was enigszins voorbereid op de ontdekking dat er geen draadloos internet was maar ik kreeg een grotere shock toen bleek dat mijn nieuwe Friends-dvd's niet gelezen worden door mijn laptop (thuis kijk ik altijd tv en dvd's op de desktop-pc van Georgiana want die heeft en 17''-scherm en zo kan ik ondertussen mijn laptop gebruiken voor andere dingen). Slik. Een paar dagen op een kamer zonder internet en zonder Friends; dat moet ik kunnen overleven.

Vanmorgen moest ik al voor negen uur op de universiteit zijn; heel vroeg op zondag, en helemaal aangezien vannacht de klok een uur vooruit gegaan was. Toen ik mijn kamer uit kwam, lag op de overloop de gestreepte kater Barcode te slapen, die ik natuurlijk meteen aanhaalde. Een poes in huis kan het gemis van internet wel compenseren. (Eerlijk gezegd miste ik toen wel even de gezellige logeerpoezen die we vorig jaar drie weken in huis hebben gehad.)

Sheila had roerei en toast voor mij gemaakt als ontbijt. Ik was de enige gast maar toch at ik in de eetkamer en Sheila in de keuken; dat vond ik wel vreemd. Ze vertelde dat er vanavond nog een gast arriveert, ook een ECIR-bezoeker. Het bleek een van de meest vooraanstaande onderzoekers in mijn vakgebied te zijn (voor Paul: iemand van het kaliber van Bruce Croft). Toen ik dat aan Sheila vertelde zei ze: "Hmm, dus misschien had ik hem beter de double room kunnen geven en jou de single, of niet?" Tja, bij nader inzien wel.

De wandeling naar de universiteit was erg mooi. (Ik geniet maar even van de lentezon want er is voor komende week weer sneeuw voorspeld.) Vanmorgen heb ik een presentatie gegeven in een interessante en interactieve workshop; de komende drie dagen ga ik naar anderen luisteren.

De plaatselijke pub in Woughton on the Green: Ye Olde Swan
Meer foto's op Picasa.